تبلیغات
جنگ سایبری ( جهاد مجازی ) - قدرت در عصر اطلاعات برای كسی است كه داستانش پیروز شود
درباره ما
دوستان
آخرین مطالب
لینکستان
امكانات جانبی
 
خبرگچساران
"جوزف نای" استاد روابط بین‌الملل دانشگاه "هاروارد" و نویسنده كتاب "آینده قدرت" كه به زودی منتشر می‌شود، طی مقاله‌ای در روزنامه نیویورك تایمز نوشت: «سیاست‌های جهانی به یك مسابقه باورمندی رقابتی تبدیل شده است. جهان سیاست‌های قدرت سنتی به طور معمول درباره این بود كه چه ارتش یا اقتصادی پیروز می‌شود اما در یك عصر اطلاعات، قدرت در این باره است كه داستان چه كسی پیروز می‌شود.»

نای با تأكید بر اینكه «داستان‌ها یا روایت‌ها به وجه رایج یك قدرت نرم یا جذاب تبدیل می‌شوند»، یادآور شده است: «دولت‌ها برای كسب اعتبار نه تنها با دولت‌های دیگر به رقابت می‌پردازند بلكه با گستره وسیعی از گزینه‌های جایگزین شامل رسانه‌های خبری، هنرمندان مشهور و دیگر افراد، شركت‌ها، سازمان‌های غیردولتی، سازمان‌های بین دولتی و شبكه‌های انجمن‌های علمی رقابت می‌كنند.»

وی در بخش دیگری از مقاله خود آورده است: «انتقال اطلاعات و فروش یك تصویر مثبت، اغلب توسط شهروندان خصوصی به بهترین نحو انجام می‌شود و از همین رو در حال حاضر ممكن است اثبات شود كه این فروش نرم موثرتر از فروش سخت باشد. قدرت اصلی رویكرد پخش دولتی و رسانه‌های گروهی برای دیپلماسی عمومی، دسترسی مخاطبان آن و توانایی برای ایجاد آگاهی عمومی و تنظیم دستور این دستوركارهاست.»

نظریه پرداز قدرت نرم و دیپلماسی عمومی آمریكا افزوده است:‌ «اما عدم توانایی در تأثیرگذاری در این زمینه كه چگونه یك پیام در گونه‌های فرهنگی مختلف مورد برداشت قرار گیرد، نقطه ضعف آن محسوب می‌شود. ارسال كنندگان پیام می‌دانند چه می‌گویند، اما همیشه آنچه مورد هدف قرار می‌گیرد، شنیده نمی‌شود. موانع فرهنگی در آنچه شنیده می‌شود اختلال ایجاد می‌كنند.»

استاد روابط بین الملل دانشگاه هاروارد در ادامه مقاله خود می‌نویسد: «از سوی دیگر ارتباطات شبكه‌ای در میان جوامع مدنی از روابط دو سویه و دوست به دوست برای غلبه بر اختلافات فرهنگی بهره می‌برد، به جای یك طراحی مركزی و پخش یك پیام در سراسر مرزهای فرهنگی، شبكه‌ها ساختاری را برای كانال‌های ارتباطی موثر ایجاد می‌كنند و داستان‌ها یا روایت‌ها به صورت مشترك در میان فرهنگ‌ها ایجاد می‌شود.»

وی می‌افزاید: «به طور ساده روابط رو در رو نسبت به پخش برنامه‌های دولتی اعتبار بین فرهنگی بیشتری دارد، اما پذیرش این تمركز زدایی و انعطاف پذیری برای دولت‌ها دشوار است. انعطاف‌پذیری بیشتر سازمان‌های غیردولتی در استفاده از شبكه‌ها به آنچه كه "دیپلماسی عمومی جدید" خوانده می‌شود امكان حضور داده است. این دیپلماسی عمومی جدید، قرار است روابطی با بخش‌های مدنی-اجتماعی در كشورهای دیگر ایجاد و ارتباط شبكه‌های بین احزاب غیردولتی را در داخل و خارج تسهیل كند.»

به نوشته جوزف نای، در این رویكرد دیپلماسی عمومی، سیاست دولت مبتنی بر ارتقاء و شركت در مراسم‌ها به جای كنترل چنین شبكه‌هایی در سراسر مرزهاست، در واقع كنترل بیش از حد دولت، یا حتی حضور بیش از حد آن می‌تواند به اعتباری ضربه بزند كه چنین شبكه‌هایی برای ایجاد آن طراحی می‌شوند.

استاد روابط بین الملل دانشگاه هاروارد در ادامه مقاله خود می‌نویسد: «تكامل تدریجی دیپلماسی عمومی از ارتباط یك سویه به مدل گفت‌وگوی دوسویه با عموم مردم به عنوان ایجاد كننده‌‌های مشترك دوست به دوستِ معانی و ارتباطات عمل می‌كند، پدیده‌ای كه برای نسل جوان به خوبی شناخته شده است.»

نای تأكید كرده است: «دولت‌ها برای موفق شدن در جهانِ شبكه‌ای دیپلماسی شهروندی، باید كنترل خود را كنار بگذارند اما این در بردارنده یك خطر است و آن این است كه اهداف و پیام‌های بخش‌های مدنی-اجتماعی اغلب همسو با سیاست‌های دولت نیست، این پدیده منجر به تناقض استفاده از دیپلماسی شهروندی در عصر اطلاعات جهانی می‌شود.»

نظریه پرداز قدرت نرم و دیپلماسی عمومی آمریكا در ادامه مقاله خود نوشته است: «تمركز زدایی و كنترل كاهش یافته ممكن است در كانون ایجاد قدرت نرم باشد اما در عصری كه تمام تلفن‌های [همراه] یك دوربین هستند و تمام‌ رایانه‌ها نرم افزار فوتوشاپ هستند، یك كشیش ناشناس از یك كلیسای كوچك می‌تواند باعث ایجاد آشوب شود و قدرت نرم را به وسیله تهدید به قرآن سوزی تخریب كند.»

وی می‌افزاید: «در یك دموكراسی، چنین خطری غیرقابل اجتناب است و بهترین پاسخ ممكن است نوعی گفت‌وگوی ملی باشد كه نهایتاً آن كشیش نافرمان را به چالش كشید. با این همه ممكن است دیپلماسی شهروندی برای دموكراسی‌ها دشوار باشد، به نظر می‌رسد حتی برای روابط بین‌المللی دیكتاتورهایی مانند چین دشوارتر هم باشد.»

در بخش دیگری از این مقاله آمده است: «همانگونه كه "دیوید شامبا" كارشناس امور چین در این صفحات مطالبی نوشته است، در صورتی‌كه "قدرت نرم واقعی از یك جامعه سرچشمه می‌گیرد نه از دولت." دولت چین به سركوب بسیاری از عناصر خلاق و گوناگون خود ادامه می‌دهد و این در حالی است كه گزارش حقوق بشر چین، نظام سیاسی، قدرت اقتصادی و قدرت نظامی رو به افزایش آن همه و همه به ترسیم منفی این كشور در خارج كمك می‌كند.»

نای در ادامه مقاله خود تأكید می‌كند: «نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد كه تلاش‌های پرهزینه "هوجین تائو" نخست وزیر چین برای افزایش قدرت نرم پكن ثمر چندانی نداشته و ممكن است تا زمانی صحیح باشد كه چین جامعه مدنی آن را آزاد گذارد.»

وی در پایان خاطرنشان كرده است: «به دلیل آنكه دیپلماسی عمومی بیشتر به دست خود مردم صورت می‌گیرد، هم دولت‌های دموكرات و هم دیكتاتوری خود را گیر افتاده در شرایط دشواری می‌بینند، دیپلماسی شهروندی به طور روز افزون در حال اهمیت یافتن است اما در عصر اطلاعات جهانی امر ساده‌ای نیست.»



:: مرتبط با: جنگ نرم (آشنایی ، مقابله ) , امنیت در فضای سایبر , آسیب شناسی فضای سایبر , پدافند غیر عامل , سیاسی ، اجتماعی , تهاجم فرهنگی , اخبار ,
:: برچسب‌ها: جوزف نای , عصر اطلاعات , دیپلماسی عمومی آمریكا , قدرت نرم , دانشگاه هاروارد , هوجین تائو ,
ن : اسماعیل هاشمی
ت : پنجشنبه 22 مهر 1389
 
موضوعات
نویسندگان
آرشیو مطالب
برچسب ها
امكانات جانبی